Menu strony

     Strona główna
     Mapa strony
     Kontakt
      wiktorzajkiewicz@post.pl

    Zwierzyna łowna

     Łoś
     Jeleń
     Tchórz
     Daniel
     Sarna
     Muflon
     Dzik
     Lis
     Borsuk
     Jenot
     Kuna
     Norka amerykańska
     Zając szarak
     Dziki królik
     Jarząbek
     Bażant
     Kuropatwa
     Czapla
     Słonka
     Łyska
     Dzika gęś
     Dziki gołąb

    Psy myśliwskie

     Beagle
     Terier
     Golden Retriever
     Jamnik
     Pies gończy
     Pointer
     Seter irlandzki
     Springer Spaniel
     Wyżeł niemiecki

    Potrawy z dziczyzny

     Potrawy z jelenia
     Potrawy z zająca
     Potrawy z ptactwa
     Potrawy z dzika

    Inne

     Głos myśliwego
     Łowiectwo
     Polowanie
     Broń myśliwska
     Rozwój psów myśliwskich
     Buty dla myśliwych
     Radiotelefony Hytera
     Fazy księżyca
     Ochrona zwierzyny
     Obwód łowiecki
     marcinromanski.com
     Strzelectwo myśliwskie
     Artykuły
     Astma Łódź
     Testy - pytania egz.
     Humor myśliwski
     Galeria

    Wartościowe strony

     Żeglarstwo - porady
     www.oponyuzywane.pl
     Opony ciężarowe - sklep



TCHÓRZ

Tchórz z budowy jest podobny do kuny, jednak mniejszy od niej. Futro z wierzchu szarobrązowe z przebijajacym od spodu jasnym, kremowym, puszystym włosem, pod brzuchem czarnobrązowe. Brzegi uszu w górnej części oraz koniec pyszczka białe. Szyja bez charakterystycznej plamy, która cechuje kunę. Długość ok.45, wysokość ok. 15 cm, masa do 1 kg, kita długości około 15 cm, a więc znacznie krótsza niż u kuny.

Tchórz żyje przeważnie w starych lasach lub obiera ostoje w pobliżu mokrych łąk lub wody. Na okres zimy zbliża się do zabudowań gospodarczych lub nawet w nich zamieszkuje. Legowisko obiera sobie w dziuplach drzew leśnych, w polu w norach króliczych lub innych, a w zabudowaniach - w stodołach, na strychach, w drwalniach.

Tchórz żeruje w nocy, w ciągu dnia przebywa przeważnie w legowisku. Główne jego pozywienie stanowią w zależności od miejsca ostoi, myszy, szczury, żaby, ryby, jaja ptasie bądź drobna zwierzyna leśna, jak króliki, młode zające, kuropatwy i bażanty. Zjada także kury i gołębie. Poza doraźnym zaspokajaniem głodu tchórz gromadzi zapasy w legowisku. Jest bardzo krwiożerczy i niszczy dużo zwierzyny dławiąc ją i wypijając krew. Nie czyni tego jednak ponad potrzebę, jak kuna, która w kurniku potrafi zabić znaczną część kur. Tchórz zadowala się jedną. Jest zwinny, ma dobry słuch i wzrok, co ułatwia mu łowy. Ponadto dobrze pływa, a nawet nurkuje. W ruchu wygina mocno kręgosłup do góry. W obronie wydziela z gruczołów okołoodbytniczych ciecz o przykrej woni.

Cieczka tchórzy występuje w marcu. Zapłodniona samica po sześciu tygodniach pomiata 3-6 młodych w gnieździe zrobionym w norze królika, w stogu siana, stodole lub kupie chrustu. Młode początkowo są prawie białe, oczy otwierają po miesiącu. W drugim roku życia osiągają pełną dojrzałość fizyczną. Tchórz żyje do 10 lat.

Polowanie
Na tchórze poluje się od 1 września do 31 marca, po tropie na białej stopie lub na zasiadkę. W zasadzie jednak na tchórze poluje się tylko w przypadkowym spotkaniu. Polowanie na tchórze dozwolone jest przez cały rok w ośrodkach hodowli zwierzyny i w obwodach z ostoją głuszca i cietrzewia. Tchórze może chwytać i zabijać każdy (również nie myśliwy) w obrębie własnych zabudowań.

Futro tchórza jest bardzo trwałe i ciepłe, uzywane jest na kołnierze i błamy futrzane.